Problemoj

Mi ne ŝatas solvi miajn proprajn problemojn, neniu ŝatas tion. Ĉiam estas pli plaĉe kiam io okazas kaj tiam la problemo ne plu estas. Krom kiam mi scias kiel fari ĝin, aŭ kiam la procedo de lernado estas en si mem gajno. Ĉiu ŝatas solvi proprajn problemojn kiam li povas, pro la sento kiun ni ricevas kiam ni sukcedas.

Tio estas du malaj asertoj, sed mi pensas ke la du sentiĝas pli-malpli pravaj. Ni havas du malsamajn klasojn da problemoj. Unu estas tiuj kiuj estas niaj, kiujn ni povas regi kaj solvi, kaj kies solvoj sentigos nin pli bonaj. Kaj estas aliaj problemojn, pri kiuj ni eĉ ne scias kiel komenci; problemoj tiom kaŝitaj en amasoj de konfuzoj ke ni eĉ ne certas pru kio vere estas la problemo. Estas iom nature pensi ke la dua speco de problemo ne vere estas por ni solvendaj.

Rakontoj

Troviĝas komuna fadeno en multaj rakontoj, pri savanto kiu aperas kaj iel scias ĝuste kion fari. Ferakontoj havas princojn kaj reĝojn kiuj povas alveni je la ĝusta momento kaj simple nature agi laŭ maniero kio plbonigas ĉion. Iuj rakontoj havas magiajn rolulojn kiuj laŭvorte aperas el nenio por savi ĉiujn. Plimulto da religioj, kaj certe ĉiuj kultoj, estas faritaj ĉirkaŭ ideo ke ekzistas iu en la mondo aŭ en la universo kiu laŭ sia naturo povas solvo problemojn. La estro havas la potencon kaj la sekretojn, kaj uzos tiujn saĝe, se nur estus kielo de sciigi lin ke li estas bezonata.

Ankaŭ ekzistas tendenco en tiaj rakontoj havi iun kiu neas la savanton. Ofte estas iu kiu ne kredas ke la savanto vere estas tiu kiun li pretendas esti, kaj batalos por io multe pli baza kaj malpli nobla, rezistanta la perfekta solvo kiu staras antaŭe. Tiu ulo estas la malbonulo, kaj finfine oni vidos ke li estas malamiko ĉiuj, pro lia vola malsukceso de kredo.

Kredo

Kredo je magio traestas la mondon, kvankam oni provis renomi ĝin multajn fojojn. Homoj kredas je multaj specoj de aĵoj kiuj ili sciu esti nerealaj, sed ili preferas imagi alie. La ideo ke ekzistas iu forto kiun oni povas rekta jugi, sen bezono de la komplika afero de interagi kun la mondo kaj kun aliaj uloj. Oni verŝajne notu kun iom da ironio ke tiaj homoj povas fali en profundan obsedon kun tiuj promesoj de facilaj solvoj. Kiam la unua pocio ne havigas tujan belecon promesitan, tiam esploro devas komenciĝi por trovi kial la magio ne funkciis. Eble estas iu baza kondiĉo kiun oni devas atingi, eble la pocio funkcias nur se la uzanto trinkis sufiĉan akvon la antaŭan tagon. Specon de prascieco okazas, provante solvi problemon de kial la magio ne funkciis.

Nenio konstruita sur kredo povas daŭri, ĉar kredo estas tro ŝanĝiĝebla. Eble aspektas kvazaŭ kredo povas daŭri tra plej teruraj luktoj, sed la kredo mem estas ĉiam ŝanĝiĝanta. Tio kio daŭras estas la ideo ke povas ekzisti iu simple unuigi solvo pri ĉiuj aferoj kiuj ne ŝajnas justaj.

Espero

Flanknoto: Mi uzas la vortn “kredo” por priskribi ion specifitan. La ideo de afero kio ŝajnas ne ekzisti eble ekzistas.

Mi sugestas la vorton “espero” kiel alian koncepton. Espero estas la sento ke io eblas, malgraŭ agnoskita evidento ke ĝi ne ekzistas nun.

Dependenco

Homoj povas fari malmulton en izoleco. La solaj homoj kiuj estas vere sendependaj estas tiuj kiuj ne havas kontakton kun aliaj, kiuj loĝas malkonektite de la reto de socio. Tio povas esti alloga vivo, sed estas vivo kio rapide iĝas problema fronte al eĉ malgranda ŝanĝiĝo en sano, vetero, aŭ miliono da aliaj aferoj.

Por ordinarulo, ĉio dependas de amaso de aliaj uloj. Ni ĝenerale ne povas fari la manĝaĵojn kiujn ni bezonas, kaj anstataŭe aĉetas ĝin de aliuloj. Eĉ tiu baza homa nepraĵo eblas nur pro reto de interagoj trans la mondo.

Kaj pri teĥnologio, neniu ulo en la mondo povas scii ĉion, kaj neniu povas fari ĉion, kion ni pensas nepra por niaj modernaj vivoj. Mi skribis ĉi tion per komputiloj kiun mi povas koncepte kompreni, sed neniam povus konstrui eĉ se mi dediĉus mian vivon al tiu tasko.

Nia moderna mondo estas kreita per teksitaj agoj. Diversaj uloj scias diverajn aferojn, faras diversajn taskojn, mastrumas diversajn fluojn. Ni ne povas eskapi tion krom se ni iĝas tre malsama speco de besto.

Simpleco

Nenio en ĉiu mondo estas simpla. Homoj javas nur limigitan kompreno pri la natura mondo, kaj tiun komprenon ne ĉiuj kunhavas. Des malpli ni sukcesas kompreni nin reciproke, aŭ ni pasigus malpli da tempo en bataloj. Kompreno de malsimplaj sistemoj estas en si mem malsimpla, tamen eble mi povas enkadrigi ĝin en simpla maniero:

Por kompreni ion malsimplan, oni devas resti konscia pri tiu malsimpleco, fokusante pri specifajn partojn de ĝi. Forigu tion kio certe ne gravas, sed akcepti ke nenio ekzistas izolite.

Tio ne estas solvo por io; du frazoj ne povas esti solvo por io ajn malsimpla. Eble ĝi estas utilaĵo, kion oni memoru kiam situo ŝajnas esti troa.

Troviĝas homoj kiuj deziras ke malsimpleco ne ekzistu - ili estass tiuj kiuj kredas je magio, kaj pensas ke eble ekzistas simpla respondo atendandta ilin. Troviĝas ankaŭ homoj kiuj volas subteni tiun kredon, por regi tiujn serĉantajn al simpleco. Homo kiu povas oferti estas savanto, pretendi havi solvon en mano, povas fari terurajn aferojn.

Malinkluzivigo

Kiam kredo influas homojn, ili temas forgliti de realo. Homo kiu serĉas simplecon en malsimpla situo ofte ne emas vidi realon, ĉar tiu povas konduki al senesperiĝo. Estas pli facile pluigi la kredon je simpleco kiam vidiĝas malpli da kontraŭaj faktoj.

Por malinkluzivigi ideojn, oni devas ankaŭ malinkluzivigi homojn. Grupo da homoj kun kredo je io nereala ne povas eninviti homojn kun aliaj kredoj, aŭ aŭskulti la vortojn de iu kiu povas malpruvi tiujn kredojn. Aŭskulti eble ne estas la ĝusta termino. La vortoj eble eniras la orelojn de la kredantoj, sed tiam oni devas tuj ilin forturni kaj forsendi. Devas okazi aŭtomata respondo ke gardas la kredon kontraŭ la envenantoj. Ne povas esti homa diskuto, nur normigita respondo kaj ŝanĝo de temo.

Grupo da homoj kiu estas difinita per kredo estos malinkluziviga, kampo de unu ideo. Eble povas esti ke la kredo ne temas pri simpleco, sed mi emas imagi ke tio estas la plej ofte bazo. Kredo precipe temas pri krei izolecon de la mondo, kaj tio kontraŭ kio ne volas esti protektataj estas malsimpleco. Ni ne ŝatas la ideon ke neniu regas.

Politikoj

Mi volas sugesti simplan ideon, sen sugesti ke ĝi iel estas magia solvo. Ĝi estas nur maniero de pensado kio povas esti utila bazo por pli da pensado.

Ekzistas du specoj de politikoj. Unu estas progresema, kaj esperas ke homaro kaj socio malvolviĝos, ke ni trovu novajn aferojn, iru al lokoj, kaj trovos maniero de vivado kio feliĉigos nin kiel homojn.

Tiu grupo estas vasta, kaj akceptema. Ĝi devas estas akceptema ĉar se io ekzistas en realo, tiu grupo da homoj devas akcepti ĝin, lerni pri ĝi, kaj lerni vivi kun ĝi. Neniun ideon oni povas aŭtomata malinkluzivigi, kaj ankaŭ neniun homon, ĉar ni ankoraŭ ne scias la ĝustajn respondojn; ni ĉiam esploras.

Mi nomas ĉi tiun idearon “funkciismo”. La celo estas pensi pri homoj laŭ tio kion ili povas fari, kaj laŭ tio kion fari socio kiam ĉiuj homoj kuniĝas.

Mi nomas la malan idearon “esencismo”. Eble tiu nomo estas malpli klara, mi provos klarigi. La difina eco estas ke ĝi taksas homojn laŭ tio kion ili estas. La celo estas krei socion ne de ĉiuj, sed de tiuj kiuj estas esence kunligitaj.

En esencismo povas ankaŭ estas plano al progreso, sed tio ne estas progreso por ĉiuj, ĝi estas progreso por unu grupo da homoj. La esencisma argumento estas ke ne eblas ke ĉiuj estu feliĉaj; por ke iu venku, iu devas malvenki. La celo de ĉiu grupano estas ke la grupo neniam malinkluzivigi onin.

Inkluzivigo

Por esti parto de grupo, sciante ke la grupo atakos iun eksteran, oni devas ĉiam montri sian anecon. Dubi la kriteriojn de aneco montrus ke oni ne rekonas la indecon de tiuj kriterioj.

Supozu ke grupo estus difinita per “blankula supereco”. La kriterio estas iom evidenta - por esti ano estas devas esti blankula, kaj kredi ke blankuleco estas en si mem bona. Sugesti alie, ekzemple notante ke neblankulo atingis ion signifan, estus montri esenco disiĝon inter oni kaj la grupo.

Se ulo estus forĵetita de grupo kio intencas gajni potencon, tiu ulo perdus sian eblon partopreni tiun eventualan potencon. Pli timigia al averaĝa ulo estus ke li iĝus atakcelon de tiu grupo. Li ne nur estus perdinta sidlokon ĉe la tablo, li ankaŭ starigis sin kiel unu el tiuj homoj kiuj devas malvenki por ke la grupo venku.

La funkciisma starpunkto eble kompreniĝos tute per sia kontraŭa eco al tiu ekzemplo. Se grupo difiniĝas per intenco konsideri la povojn de tiu ulo, ĝi devas esti inkluziviga. Malinkluzivigi iun estus esencisma ago, kaj laŭ difino la funkciisma grupo iĝus esencisma.

Nacio

Mi pensas ke ne estas streĉo menci pasante ke nacio estas esencisma koncepto. La principo de nacio estas ke ekzistas uloj kiuj estas parto, kaj uloj kiuj ne estas parto, kaj ke naskiĝo estas iel esenca parto de la decido.

Civitaniĝi en nacio estas eble funkciisma ideo, ĉar kandidato devas montri sian valoron, sed tio klare estas escepte situo. La plimulto havas civitanecon pro naskiĝo, kaj tio ne estas pli ol nedinifita ideo de esti esence de tiu nacio.

Estreco

Ulo ofte iĝas estro per promesi ion, kaj esti kredata. Povas esti utile kompari la estrojn de esencismaj kaj funkciismaj grupoj.

Por funkciismulo, la celo estas provizi per maniero por trakti necertan estontecon. En ĉi tio oni tute ne povas esti absoluta, do iu ajn promeso verŝajne ne plenumiĝos, krom “ni provas antaŭen plani”. Tia estro ne povas esti “fortulo”, kun respondo al ĉiu demando, ĉar li devas esti honest pri siaj limoj. Neniu povas antaŭvidi la estontecon, ĉiuj devas partopreni por pluvivi kaj sukcesi kune.

La esencismulo havas tre malsaman taskon. Lia unua celo estas daŭrigi la integrecon de la grupo, difini ĝian esencon, kaj forpeli tiujn kiuj ne aliĝas sufiĉe proksime. La plej grava plando estas decidi kiam malrigidigi la kriterion por krei pli grandan grupon, kaj kaj rigidigi ilin por koncentri potencon.

Ŝajnas al mi klara ke la funkciisma estro havas taskon multe malpli facilan. Li ne povas promesi simplecon, ĉar li scias ke malsimpleco ekzistas. Li verŝajna ne havos sloganojn aŭ himnojn aŭ batalkriojn. La celo de funkciisma estro estas igi ke homoj daŭre pensu pri kio estas grava. La celo de esenciisma estro esti distri de tio.

Medio

Mi ne parolos pri la natura medio, krom per unu aserto kio certe estu klara al ĉiuj: Ni dependas de ĝi.

Navigi modernan vivon estas plejparte tasko de navigi la homan medion, la strukturo de socio. Iuj el tiuj strukturoj estas intence kreitaj por faciligi nian vivon, helpi al ni kunlabori kun aliuolojm malpligi la kiomon da tempo en kiu ni pensas pri negravaj aferoj. Ili ne ĉiuj funkcias laŭ tiu intenco.

Sed multaj aliaj strukturoj ne estas kreitaj por tiu celo. Iuj estas kreitaj por kapti nian atenton kaj igi ke ni estu malfeliĉaj pri aferoj kiuj ne estu al ni gravaj. Mi metas preskaŭ ĉiun specon de reklamado en tiun klason.

Aliaj estas kreitaj por ekspluati la utilajn strukturojn, por eltiri valoron sen doni ion ajn redone. Pensu ekzemple pri “negoco je alta rapideco”, metodo por “fari” monon per trompi la merkatojn kiuj estas (teorie) por pligi rendimenton de utila laboro.

Tia artefarita malsimpleco malebligas ke ni atentu pri gravaj aferoj, kaj kaŝas la informon kion ni bezonas por fari bonajn decidojn. La homoj kiuj partoprenas tiujn malsimpligajn sistemojn estas esencismaj, en tio ke ili provas profiti kune kun aliaj uloj kiuj same pretas ekspluati; ili estas klaso difinita per sia akcepto de siaj propraj ekspluataj agoj.

Partopreno

Pli funkcian socion povas konstrui nur tiuj kiuj deziras fari tion. Se troviĝos ke homoj ĝisfunde nur interesiĝas pri gajni potencon aŭ valoron por si mem kaj por siaj amikoj, eble ni alvenos al malplaĉa fino. Estas vere ke se socio elektas daŭrigi dependon de limigitaj rimedoj, ni malsupreniros ĝis batalo por depreni tiujn rimedon de aliuloj. En tia situo, senchave estos alianciĝi kun grupo for de kiu oni ne povas esti malinkluzivigita, kaj finfine homaro entute ĉesos progresi.

Malsama speco de partopreno estas bazo por funkciisma socio. Partopreno laŭ volo, en kiu homoj rekonas ke ili estas kaj individuoj kaj partoj de io pli granda.

Malgranda paradokso eble ŝajnas esti en tio. Komunuma estonteco ja postulas ke ni akceptu rolon en tuto, anstataŭ esti individuisma. Sed ĝi solviĝas tre rapide kiam ni pensas pri la alternativo. En esencisma socio onia identeco devas tute malaperi, por ke oni iĝu parto de la grupo. Por estas vera individuo oni devas akcepti limojn de individueco.

Ree al al temo. Por partopreni oni devas kompreni sian rilaton al la mondo. La unua paŝo devas esti montri la realan malsimplecon de la mondo, per forigo de la kaj la falsaj simpligoj kaj la artefaritaj malsimpligoj. Fakte, la unua paŝo eble estu prepari por tio kio venos post tio:

Komenco

Kredo je simpleco estas eble la sola afero kio lasas ke multaj uloj vivu kontente, kvankam en fantazia mondo kio ne povas daŭri. Ni bezonas helpi al homoj vidi ke ili ne bezonas tiun lambastonon, ke ili povas vivi en la reala mondo. Ni bezonas forigi la inventitajn malsimplaĵojn, kaj lasi ke homoj vidu tion kio estas reala.

Kiam okazos malpli da senutila aktiveco, ni havu plu da tempo por pensi. Decidi en ono da sekundo ne estas bona kielo por mastrumi socion. Se io havos sekvojn dum jarcentoj, oni ne decidu pri ĝi en unu tago.

Ni revenas denove al la mito de simpleco. “Fortula” estro ŝatas diri ke li havas la respondon, kaj ke oni devas nur obei. Magia savanta eble diros precize same. Juĝante laŭ historio ni povas esti iom certaj ke ili ambaŭ malpravas, kaj nin ne delogu facila respondo.

La unua paŝo estas pensi kritike, vidi la mondon kiel ĝi estas, kaj helpi ke aliuloj faru same. Se iuj uloj trovas tion timiga, ne devas helpi ilin. Kiam uloj komencis vidi aferojn pli klare, ni povos komenci decidi kion al ni vere gravas, kaj ni povos komenci atingi ĝin.

Problems

I don’t like to solve my own problems, nobody does. It’s always nicer when something just happens and then the problem isn’t there any more. Except when I know how to do it, or when the process of learning is a reward in itself. Everyone likes to solve their own problems when they can, because of the feeling which we get when we succeed.

That’s two opposite assertions, but I think they both feel more or less true. We have two different categories of problems. One is those which are ours, which we can take control of and solve, and whose solution will make us feel better. And then there are other problems, about which we don’t even know how to begin; problems that are so hidden in piles of confusion that we aren’t even sure what really is the problem. It’s pretty natural to think that that second type of problem really isn’t for us to solve.

Stories

There is a common thread in many stories, about a saviour who appears and somehow knows just what to do. Fairy stories have princes and kings who can arrive at the right moment and just naturally act in the way that makes everything better. Some stories have magical characters who literally appear from nowhere to save everyone. Most religions, and certainly all cults, are built around the idea that there is someone in the world or in the universe who is just naturally able to solve problems. The leader has the power and the secrets, and will use those wisely, if only there were some way to let him know that he is needed.

There is also matching tendency in those stories, to have somebody who denies that saviour. There is often someone who just doesn’t believe that the saviour is really who he claims to be, and will fight for something much baser and less noble, resisting the perfect solution that is just sitting there. Thatf` person is the bad guy, and will eventually be seen as the enemy of everyone, for his willful failure to believe.

Belief

Belief in magic pervades in the world, although it has been rebranded many times. People believe in all sorts of things that they should know to be unreal, but they prefer to imagine otherwise. The idea that there is some force that can be directly harnessed, without recourse to the complicated business of interacting with the world and with other people. It should probably be noted with some irony that such people can fall in deep obsessions with these promises of easy solutions. When the first potion doesn’t bring immediate beauty as promised, then research must begin to find out why the magic didn’t work. Perhaps there is some baseline that must be met, perhaps the potion will only work if the user drank enough water the previous day. A sort of primitive science occurs, trying to solve the problem of why the magic didn’t work.

Nothing that is built on belief can last, because belief is too changeable. It might appear that belief can go on through even the most terrible trials, but the belief itself is constantly changing. The thing that lasts is the idea that there might be a simple solution, a single unifying solution to all the things that don’t seem to be right.

Hope

A sidenote: I use the word “belief” to describe something specific. The idea that a thing that doesn’t seem to exist might be real.

I suggest the word “hope” as a different concept. Hope is the feeling that something might be possible, despite evidence that it doesn’t exist now.

Dependency

Humans can do very little in isolation. The only humans who are truly independent are those who have no contact with others, who live disconnected from the networks of society. That might be an appealing life, but it’s one that rapidly becomes a problem in the face of even a small change in health, the weather, or a million other things.

For an ordinary person, everything depends on a mass of other people. We are generally unable to produce the food that we need, and instead buy it from others. Even this most basic human necessity is only possible because of a web of interactions across the world.

As for technology, there is nobody in the world who can know everything, and nobody who can make everything, that we consider to be needed for our modern lives. I’m writing this on a computer which I can conceptually understand, but could never build even if I dedicated my life to that task.

Our modern world is a created by interwoven actions. Different people know different things, do different tasks, manage different flows. We can’t escape that unless we become a very different sort of animal.

Simplicity

Nothing in this world is simple. Humans have only a limited understanding of the natural world, and that understanding is not shared by everyone. Even less we manage to understand each other, or else we would spend a lot less time fighting. Understanding of complex systems is itself complex, although perhaps it’s possible to frame it in a simple way:

To understand something complex, one must remain aware of the complexity, while concentrating on specific parts of it. Strip away that which is certainly not important, but accept that nothing exists in isolation.

That is not a solution to anything; two sentences cannot be the solution to anything complex. Perhaps it is a useful thing to remember when a situation appears to be overwhelming.

There are people who wish that complexity would not exist - they are those who believe in magic, and think that perhaps there is simple answer waiting for them. There are also people who want to encourage that, in order to have control over those seekers of simplicity. A man who can offer to be a saviour, to have the solution in his hand, can do terrible things.

Exclusion

When people are affected by belief, they will tend to slip away from reality. A person who is seeking simplicity in a complex situation will often not be inclined to see how things really are, because that can lead to despair. It’s easier to maintain the belief in simplicity when they are fewer challenges to it.

In order to exclude ideas, one must also exclude people. A group of people with a belief in something unreal cannot invite in people with other beliefs, or listen to the words of someone who can disprove those beliefs. Listen perhaps isn’t the right term. The words may enter the ears of the believers, but then they must be immediately turned around and sent away. There must be an automatic response that keeps the belief safe against the incomers. There cannot be a human-level dialogue, only a standardised response and a change of subject.

A group of people that is defined by a belief will be exclusive, a monoculture of ideas. It might be possible that the belief is not about simplicity, but I fancy that to be the standard basis. Belief is primarily about creating isolation from the world, and the thing that we don’t like is complexity. We don’t like the idea that nobody is in control.

Politics

I would like to suggest a simple idea, without suggesting that is somehow a magical solution. It is just a way of thinking that might be a useful basis for more thinking.

There are two types of politics. One is progressive, and hopes that humanity and society will develop, that we will discover new things, go to new places, and find a way to live that makes us happy as humans.

This group is expansive, and accepting. It has to be accepting because if something exists in reality, this group of people must accept it, learn about it, and learn how to live with it. No idea can be automatically excluded, and no person also, because we don’t yet know the answers; we are always looking.

I might call this ideology “functionalism”. The goal is to think about humans in terms of what they can do, and about what society can do when all the people join together.

I will call the opposing ideolgy “essentialism”. Perhaps the name is more obscure, I will try to explain. The defining feature is that it considers people based on what they are. The goal is to create a society not of everyone, but of those who are essentially similar to each other.

There may also be a plan towards progress, but that is not progress for everyone, it is progress for a single group of people. The essentialist argument is that it is not possible for everyone to be happy; for someone to win, someone must lose. The goal of each group member is to never be excluded from the group.

Inclusion

To be part of a group, knowing that the group will attack anyone on the outside, one must always demonstrate one’s membership. Questioning the membership criteria would show that one did not recognise the merit of the criteria.

Suppose that a group was defined by white-supremacy. The criteria are fairly evident - to be a member one must be white, and believe that whiteness is inherently a good thing. To suggest otherwise, for example by noting that a non-white person had achieved something significant, would be to demonstrate an essential diversion from the group.

If a person were ejected from a group that intended to gain power, then that person has lost their chance to gain that power. More frightening to an average person is they have become a target of that group. Not only have they lost their seat at the table, they have also set themself up as one of the people who must lose so that the group can win.

The functionalist counterpoint can perhaps be understood entirely in opposition to that example. If a group is defined by considering the abilities of each person, it must be inclusive. To exclude someone would be an essentialist act, it would make the functionalist group essentialist by definition.

Nations

I think it’s no stretch to mention in passing that a nation is an essentialist concept. The principle of a nation is that there are people who are a part, and people who are not a part, and that birth is somehow an integral part of the decision.

To become a citizen of a country is perhaps a functionalist idea, since a candidate must demonstrate their value, but this is clearly an exception to the norm. Most people have citizenship by birth, and this by nothing more than a undefined idea of being essentially of that nation.

Leadership

A person often becomes a leader by promising something, and being believed. It might be useful to compare the leaders of essentialist and functionalist groups.

For a functionalist, the goal is to provide a way to handle an uncertain future. This is so far from an absolute, that any promise is likely to be futile, beyond “we will try to plan ahead”. Such a leader cannot be a strongman, with an answer to every question, because they must be honest about their limitations. Nobody can see the future, everybody must participate in order to survive and succeed together.

The essentialist has a very different task. His primary goal is to maintain the integrity of the group, to define its essence, and drive out those who do not adhere closely enough. The most involved planning will be in deciding when to loosen the criteria to create a more massive group, and when to tighten them to concentrate power.

It seems to me clear that the functionalist leader has a much harder task. They cannot promise simplicity, because they know that complexity exists. They probably won’t have slogans, or chants, or battlecries. The goal of functionalist leader to keep people thinking about what is important. The essentialist leader’s goal is to distract from it.

Environment

I’m not going to talk about the natural environment, other than one statement which should certainly be clear to everyone: We depend on it.

Navigating modern life is mostly a task of navigating the human environment, the structures of society. Some of those structures are explicitly designed to ease our lives, to help us collaborate with other people, and reduce the amount of time we spend thinking about unimportant things. They don’t always work as intended.

But many other structures are not designed for that purpose. Some are designed to capture our attention and make us unhappy about things that should not matter to us. I put almost all types of advertising into that category.

Others are designed to exploit the useful structures, extracting value without providing anything in return. Think for example about high-frequency trading, a mechanism for “making” money by tricking the markets that are (in theory) there to provide efficiency in useful work.

This artificial complication prevents us from concentrating on important matters, and hides the information that we need to make good decisions. The people who are involved in these system are essentialist, in that they are trying to arrogate value alongside others who are similarly willing to exploit others; they are a class defined by their acceptance of their own exploitative actions.

Participation

A more functional society can only be built by people who wish to do so. If it turns out that people are fundamentally only interested in gaining power or value for themselves and their friends, then we might be approaching a dead end. It is true that if society chooses to continue running on limited resources, then we will descend into a fight to take those resources away from others. In such a situation, it will make sense to ally oneself to a group from which one cannot be excluded, and eventually humanity as a whole will cease to progress.

A different sort of participation is the basis for a functional society. A participation by choice, in which people recognise that they are both individuals and parts of something bigger.

A small paradox might seem to be present in that. A collective future does demand that we accept a role in a whole, instead of being an individualist. But it resolves very quickly when we think of the alternative. In an essentialist society one’s identity must completely disappear, in order to become part of the group. To genuinely be an individual, one must accept the limits of individualism.

Back to the topic. To participate, one must understand one’s relation to the world. The first step must be to expose the real complexity of the world, by removing both the false simplifications and the artificial complications. Actually, the first step is perhaps to prepare for what will come after that:

Beginning

Belief in simplicity is perhaps the only thing that allows many people to live happily, albeit in a fantasy world that cannot last. We need to help people see that they do not need that crutch, that they can live in the real world. We need to strip away the invented complications, and let people see what is real.

When there is less pointless activity going on, we should have some more time to think. Making decisions in a split second is not a good way to run a society. If something will have consequences for centuries, it should not be decided in one day.

We come around again to the myth of simplicity. A strongman leader will like to say that he has the answer, we just need to obey. A magical saviour might say exactly the same thing. Judging by history we can be pretty sure that they are both wrong, and we shouldn’t be seduced by the easy answer.

The first step is to think critically, see the world as it as, and help others to do the same. If some people find that frightening, we must help them. When people start to see things more clearly, we can begin to decide what really matters to us, and we can start to achieve it.